Вече тријесе и седам денови продлажују протестите широм целата страна, но преко тевните методи тежешко би се достигнали полезни за општеството цели.
И колко че и да је јубаво ту што се случује за прв пут од доста време, сепак требе да се одбележи и његовијо нàе голем уштрб: освен остајката на кабинето нема друга јавно набелезана цел пред општествеността. Дори и министер-прецедатело Орешарски да земе решење да одпушти захапката врз државата, не је јасно доколко ту че допринесе за једно пò сгодно за сите будуште.
Че попитате "Оти?" и ја че вам одговорим солсем кратичко: оти управата се назначује подир спечелени подбори, а методо по кој дејана' подборите у нас је толко нечестен и лошо уреден, дека и подир остајката на кабинето па че си ги гледаме тетија муцуни да шетају широм кулоарите на парлјаменти.
У последните двајсе и три годин на власт се изредија сите пò големи политишки партиј, па даже и некоји од манечките беја потребувани како патерици од големите формациј, ала како што издума пред нами једин трнчанец, "бел ден не видохме". Секој што можà да се докопа до властта гледà да украде колко се може повече и да си подсигури совственото будуште, а народо – "песови го гризали". Ту је чисто и просто характеристиката на болгарскијо политишки дејач подир пропадањето на комунизмо.
Јавно је дека ако продлажујеме да трпиме естаблиранијо модел бавно, но сигурно че доведеме државата до разпад, било то по икономишки причини ил поради факто, дека укам 2050 годин су днескашните темпови на демографскијо развој болгарите че буда' малцинство у совствената си држава. Упрочем, тетоја силен коз што големите партиј и мутро-олигарсите што им дрпају конците држа' у тевните руце (а назвањемно, домогувањето да уређују преко купујењето на гласовите на малцинствата), мож се обрне на ножле су двојка остријета.
Не знајем доколко осемају дека ако укам 2050 годин државата се напуни су цигани нема да има кој да плача облозје и да гради икономија за тушто сите знајеме дека циганите (су много, ала много манечки изклучења) нито уча', нито бачкају. Како че издејани државата, ако нема кој да заранва нојнијо буђет су мангизје? Како и од кого че краднају мутрите ка лјудете што че плачају облозје се бројкају су прсти?
Требе несамнено да се изнајде метод по кој да обрне тоја фатален ход на случувањата. Но дали протестувачите мож да подумају по тетола питање? За жалост, тежешко би се најшло некојо лицо што да изјасни његовата визија за једно пò сгодно будуште за Болгарија. Одсекаде личи дека сакањата на протесто са краткосрочни и обркани, вечно менујени и сè тако раздвојени.
Ако сакаме да се посмени нешто, треба да напуниме парлјаменто су лјуде што мислају прво за народо, па подир ту за својо ђеб. На сите ни е повече од јавно дека сегашните политишки партиј не мож да предложају такви лјуде, а како се виде, стартирањето на нови политишки пројекти, макар и да даје некаква надеђа ђ својто начело, води сал до пò нататешно разочаровање од неизпунени заричања укам лјудете (како се случи су НДСВ и ГЕРБ, запример).
Што требе да створиме тогај? Требе ли да принемеме нов подбирателен закон? Или направо да појдеме укам створувањето на нова конституција? Па то и днескашната си је добра, сал дето се не спазује, прилично на осталата честица од нашето законодачество. Дори и да зажумиме пред неточностите у законите како и пред "вратичките" през који много политици и тевните приближени успеја да се измакна' од носењето на одговорност за безброј много преступувања, пак че видиме дека у нашата држава секој клинчи.
Безнаказността су која се славиме је једин од нàе серијозните проблеми на нашото општество. Дока че трпиме судебните дела да се влачају како плужеци су десетолетија, а у крајо на лјуде што са ограбили милијони од државната хазна или што са причинили умирачката на једно или јоште повече човешки створења да им се дају унизително кратички пресуди, а некоји даже и да ги оневињају?
Додека судебната система не започне да раздаје правосуђије (тојест, да изпунује целта су која је била створена) нече да видиме бел ден. Додека не се конфискира имуштвото на мафијоцките босови, додека депутати и министри не ојдају у пандизо за бедите што са донели на Болгарија, нече да прокопсаме.
Једна индивидуална остајка ништо нече да посмени. Нàе големото нешто што мож да се случи је врчањето на Бојко Борисов и провалилата се вече партија ГЕРБ начело на државата, су што затињањето на државата мож и да се забави малко, но немој да се прекине. Како се замислим обносно идејата за новичка конституција, што изкоментирах предишно у тексто, мислим дека не је па чак толко лоша идеја. Може би требе не само нова конституција, а најми си требе изцело нова држава. Може би требе да срутиме сешто и да почнеме да изграђаме Нова Болгарија из основи.
Нова Болгарија, таква што сите грађани ја сакаме – држава што нема да толерира једни групи од грађани за сметка на осталите, држава у што немој секој да си чини што му се нрави на душата без да буде наказан, држава у која че мож да се живеје штогоде по европецки, држава, која нема да налива мангизје у гетата дока интелигентните млади болгари ја напуштају, држава у која мутрите и олигарсите че киснају у пандизо, а нема да точа' лиги врз евтините депутацки кифтаци у парлјаменто.
0 коментара:
Публикуване на коментар