Гриђата за децата - последна гриђа за општината

Пари се трошају за изградби, преградби и ј.т. дејања, а нема кој да достаји на децките градини тако потребалите им специјалисти.

Родителите ме питују: "Оти толко у две пернишки децки градини има логопед?". Днеска за серијен пут серињијо перничанец ме стрелна су укор су логишкото питање "Оти сал у две пернишки децки градини има логопед? Толко много деца имају нуђа!". А ја стојим и им викам "Ту је јубаво питање, ала го ставете на лјудете од високото сдање на плоштадо."

У последните неколко години се оцрта тенденција за увишување на бројката деца што имају језикоговорни проблеми и проблеми у развојо, апа ту да проговориш на каснешна вузраст стана вече доста често сретано јавување дека ја и мојите колеги - тија што бачкаме со дечишта, изпадаме у почуда ка се сретнеме су дете на око 1,5-2 годин и оно мож да дума нормално! Разбирајемо, сешто си је индивидујално. И акоји наште макји и татковци да ни спомњају дека нашите први смислови слова се изливали дока још сме били на годинка, то па порођењето на нашите наследници туне у тишина ели издавањето на нечленоразделни звуци чак до 3-4 годинова вузраст.

Да, није сме живејели у свет што беше скастрен одкам информација, непрекинати стимулациј, одкам клипови и реклами су танцујешка, пејешка ели ломотешка храна. Днескашните деца са други. Врз тев секојминутно како лавина се полива информација која не мож се смели од тевната сејоште нејузрела нервна система. Тевните сензорни канали се запирају. Они се чустују секаш са турнати у зациклење на автострадата. Децата днеска по̀ брже се учају да мажа' су прст врз смартфоните одколко да одломотају тевните први слова. Отсустују стимули за речева комуникација.

Без да се осемне, посмењија и храна ни. Днескашните деца се хранају су нешта што са конструјирани од инђењери, дишају противен вуздух. Увишује се скоростно и бројката жертви на АУТИЗМО. Преди години није не бехме и чули за тетакво положење, а днеска бројката засегнати од њего се проширује како епидемија. За ХИПЕРАКТИВНИТЕ и АГРЕСИВНИТЕ деца не ми се обелја и слово. У секоја децка градина са налицо поне 20-30 деца који се нуђају спешно од психолог ели логопед. Да не думаме па за школата, дека статусо је јоште по̀ трагедичен, апа нуђата - још по̀ образена.

У фоно на тетаја плашешка статистика обаче, у перничанските децки градини и школота НЕМА тетакви специјалисти. Парици се одпуштају и се трошају за купчини неполезни и несмислови работи, ала не и за спецови од који децата имају СПЕШНА потреба. Макјите и татковците на децата што се нуђају од такви специјалисти премирено свеђају главици, подигају рамена и помеђу си негодују, ала никој не става питања на тетија од који зависи будуштото на тевните деца. Тоја тип родители са спремни да плачају, ала не и да посакају од директорите да се назначи прилежен специјалист. Ели појдемају укам једин-двата ресурсни центрови дека има по једин-двама логопедци и дека се чека у опашка су месаци.

Наште управници непрекинато надигају глас дека гриђата за децата је тевен пријоритет, ала чудно оти лјудете немој да им поверују. И пак питају: "Ама оти при толкава голема нуђа има сал двојка логопедци у сал двојка децки градини у градо? И нема ни једин психолог? Не требе ли секоја децка градина да има тетакви спецови?" Одговарам дека требе, но не изоквам ништичко ка ме попроса': "Тогај оти нема такви специјалисти?" и се чудим дали че се најде некој што да одговори на родителите чиј деца са паднали у нуђа.